- Нiчога новага, альбо Што забiла сабаку? - Сал паглядзела бацьку ў твар.

- Гэта будзе гучаць на пахаваньнi Дога, - сказаў ён.

- Ты гэта несур'ёзна? - паспадзявалася Рут Бэнтлi.

Зазьвiнеў званок у дзьвярох.

- Вiдаць, гэта людзi з Могiлак Хатнiх Улюбёнцаў прыйшлi забраць Дога?

- Не! - загаласiла Сузан. - Ня так хутка!

Несьвядома сям'я сфармавала сьцяну памiж сабакам i гукам званка, што клiкаў на той сьвет.

Пасьля яны плакалi. Яшчэ раз.

Дзiўным i цудоўным здарэньнем на хаўтурах стала тое, як шмат прыйшло людзей.

- Я ня ведала, што Дог меў так шмат сяброў, - гучна залiвалася Сузан.

- Ён валацужыў па ўсiм горадзе, - сказаў Роднi.

- Гавары прыязна пра памерлага.

- Добра, але ж так было, халера. Iнакш, чаму Бiл Джонсан тут, i Герт Скал, i Джым, якi жыве праз дарогу?

- Дог, - сказаў Роджэр Бэнтлi, - я так хачу, каб ты мог бачыць усё гэта!

- Ён жыве. - Вочы Сузан перапаўнялiся сьлязьмi. - Ён паўсюль.

- Добрая дарослая Сузан, - шаптаў Роднi, - якая плача над тэлефоннымi даведнiкамi...

- Заткнiся! - крычэла Сузан.

- Цiшэй. Абое.

I Роджэр Бэнтлi скрануўся, вочы долу, наперадзе маленькай труны, у якой ляжаў Дог. Галава на лапах, у скрынi не задарагой i не затаннай, акурат.

Роджэр Бэнтлi апусьцiў сталёвую голку на чорную кружэлку, устаўленую ў размаляваны ў луску партатыўны фанограф. Голка скрыпнула й засычэла. Усе ўдзельнiкi нахiнулiся наперад.

- Нiякiх пахавальных сьпiчаў, - сказаў хутка Роджэр. - Толькi гэта...

Як i дзень назад, голас расказваў гiсторыю пра чалавека, якi вярнуўся з вакацыяў, каб спытацца ў сябра пра здарэньнi ў часе ягонай адсутнасьцi.

Выглядала на тое, што нiчога асаблiвага не здарылася.

А, толькi адна рэч. Усiм было цiкава, што забiла сабаку.

Сабаку? - спытаўся адпускнiк. - Мой сабака памёр?