- Сiрэна - не Зямля, якi ўжо тут белы дзень.

Флегматычнасць i логiка, якiя гучалi ў словах Шабанава, вывелi Савацеева з раўнавагi.

- Бяда здарылася! Бяда! Чуеш? - закрычаў ён.

- Не крычы, - паклаў яму руку на плячо Шабанаў. - Крыкам тут не дапаможаш. Я ж спрачаюся з табой, каб сябе пераканаць i хутчэй высветлiць iсцiну.

Савацееў крыху памякчэў i прапанаваў:

- Давай правяраць варыянты.

Два робаты, падобныя на людзей, апранутых у няўклюдныя скафандры, падышлi да абрыву. Асцярожна, як старыя дзяды, пачалi злазiць унiз.

Нецярплiвага Савацеева заўсёды раздражняла гэтая паважнасць у рухах робатаў, якiя нават у небяспечных абставiнах нiколi не парушалi свайго механiчнага спакою. Ён ведаў, што iменна так яны запраграмiраваны, iх электронны мозг не разумее эмоцый, але не мог не злавацца. I зараз, не стрымаўшыся, крыкнуў:

- Гэй вы, хутчэй варушыцеся!

Робаты на iмгненне замерлi, як па камандзе павярнулi галовы, быццам сапраўды здзiвiлiся нечаканаму патрабаванню i абражлiваму тону, i дружна адказалi:

- Ступень небяспекi 0,4. Працуем на крайнiм рэжыме.

Савацееў матнуў галавой, а Шабанаў усмiхнуўся.

- А ну вас! - крыкнуў Савацееў i саскочыў на пясок да робатаў.

- Далей нельга! Далей нельга!

Бясстрасны голас робата толькi падахвоцiў Савацеева, i ён, сарваўшыся з месца, кiнуўся да берага. I адразу ж затрапятаў у бяссiльным парыве, схоплены робатамi за рукi.

- Далей нельга! Далей нельга! - няспешна i манатонна гучала ў шлемафоне.

- Кiнь, Паўлюк! - сказаў Шабанаў зверху. - Ты ж сам настроiў iх на небяспеку.

Савацееў зразумеў недарэчнасць сваiх паводзiн. Перастаўшы супрацiўляцца, ён буркнуў:

- Добра, добра ўжо, буду стаяць.

Робаты адразу выпусцiлi яго са сваiх моцных жалезных абдымкаў i пакрочылi далей, быццам нiчога не здарылася. Яны дайшлi да апошняга следу, пастаялi, зрабiлi яшчэ адзiн крок наперад i ўключылi апаратуру.