Яны ўсё разнясуць па свеце, што ў нас чынiцца, як жывём, пра што гаворым, дзе i як молiмся. А бачыш слёзы на маiх вачах? Iх ты раней нiколi не бачыў, вось якая перамена са мною. Але паслухай, што раскажу табе. Ты не зважаў, якiя гэтыя мухi страшныя? Я сяджу тут самотны, у гэтым цiхiм маiм пакоi, а яны снуюцца вакол, са страхам паглядаю на iх, бо бачу, як яны перамяняюцца ў дзiўных монстраў, гэтыя iх страшныя крылы здаюцца фракамi на нязграбных людзях, а твары iх рознай формы: адны круглыя, шырокiя, з крывавымi плямамi, другiя сухiя, з востраю бародкаю i доўгiмi валасамi. I ўсе гэтыя страшыдлы глядзяць на мяне: адны здзеклiва, другiя пагрозлiва.

- Вялiкая рознiца, - сказаў я, - у тваiх мроях. Раней цябе захапляла паэзiя грэкаў i шчырае каханне патрыярхальных часоў, цяпер жа ў цябе фантазiя нейкая журботная.

- Але слухай, яшчэ табе штосьцi скажу, - прамовiў ён, - пра гэтых нягодных мух. Я любiў чытаць паэтаў, любiў некалi i пiсаць. Прыйшло мне ў галаву сказаць у вершах пра свае пачуццi, якiя былi ў мяне да свае сям'i i да Адэлi, якую шчыра кахаў. Я паслаў ёй свае песенькi, з якiх магла б зразумець маю сапраўдную прыхiльнасць. Яна прачытала, паклала на стале, але i там мухi, якiя, не маючы што рабiць, лёталi ўсюды, здзекавалiся з маiх пачуццяў, звiнелi датуль над вухам Адэлi, пакуль яна зусiм не забыла пра мяне i мае вершы. Ды яны i цяпер не даюць мне спакою, i цяпер, калi што-небудзь напiшу, усё абсмяюць i запэцкаюць, гэтыя прыкрыя мухi.

- Гэтыя мухi, на якiх ты так скардзiшся, былi i будуць...

Тут ён перапынiў мяне, схапiў за руку:

- Цi бычыў ты калi саранчу?

- Саранчы ў нашым краi няма, - адказваю. - Яна на ўсходзе. Нападае там на лугi i засеяныя палеткi.

- Не бачыў ты, - кажа, - гэтую вялiкую тоўстую жамяру. А на ёй iероглiфы. Хто ўмее, той выразна прачытае такiя словы: "Кара Божая". А цi ж кара Божая толькi там, недзе далёка на ўсходзе, а не ў нас? Пайшлi ў поле, я табе пакажу саранчу.