- Гэтага даволi, - спынiў ён дзяўчыну. - Бачу, што нейкi пачатак ёсьць. Пачнеш вучыцца адразу пасьля таго, як тут на месцы ўстроiшся. Згода?

- Так, окэй. Цi магу цяпер штосьцi вас спытаць?

- Калi ласка.

- Адносна працы. Я-ж мушу на сябе зарабiць.

- Гэта ўсё наладзiм. Цi ты мяркуеш, што можаш працаваць у якой краме?

- Магу спрабаваць.

- Добра. Заўтра пойдзеш у Трыфты Тонi й там атрымаеш працу. Адна з нашых дзевак, зь якой сяньня пазнаёмiшся, табе паможа. Яна там працуе.

- А хто такi той Трыфты Тонi?

- Гэта вялiкая ўнiвэрсальная крама, уласнасьць Жыда Зэлмана, нашага iмiгранта. Ён робiць аграмадны бiзнэс.

- Добра. А колькi ён плацiць?

- Нешта каля трыццацi пяцi на тыдзень для новых, здаецца. Будзеш старацца, заробiш болей.

Дзяўчына маўчала. У бюро капальнi ў Балтаве зарабляла больш пяцiдзесяцi ў тыдзень.

- I гэта, здаецца ўсё, калi няма якiх пытаньняў, - сказаў Капшун.

- Адносна майго пакою. Дзе буду жыць?

- Коля завязе цябе да дзяўчыны, пра якую я ўспамiнаў. Зваць яе Нiна Ляскiн. Яна нашага паходжаньня, бацькi недзе з Адэсы, ужо ня жывуць. Я пэўны, што вы добра наладзiце супольнае жыцьцё. Заўтра паведамi мяне, як там пойдзе.

- Окэй, Грыша.

Дзяўчына ўстала i ўзяла сваю сумачку.

- Яшчэ адно, пакуль пойдзеце, мiс Мак. Раю вам усё тое, пра што мы гаварылi, трымаць пры сабе, - перасьцярог Капшун, адчыняючы дзьверы.

- А як зь Нiнай Ляскiн?

- Яна - адна з нашых. Што ёй скажаш, мяркуй сама.

- Добра, Грыша.

- Цяпер пачакай тут, а я паклiчу Колю.

Неўзабаве ён зьявiўся з-за дзьвярэй iз тым самым шустрым, пад вожыка падстрыжаным маладым хлопцам, якi сустрэў яе ранiцай на чыгуначнай станцыi. Капшун падаў руку.

- Жадаю табе посьпехаў, спадарыня Мак.

На ягоным твары паказалася нешта наводля ўсьмешкi.