Яму снiлася дрэўца з кругленькiмi залатымi лiстамi... Толькi ён працягнуў руку...

- Гэй, сiньёр Бурацiна, пара, поўнач ужо...

У дзверы стукалi. Бурацiна ўсхапiўся, працёр вочы. На ложку - нi ката, нi лiсiцы, - пуста.

Гаспадар растлумачыў яму:

- Вашы паважаныя сябры мелi ласку раней устаць, падсiлкавалiся халодным пiрагом i пайшлi...

- Мне нiчога не загадалi перадаць?

- Вельмi нават загадалi, - каб вы, сiньёр Бурацiна, не трацячы нi хвiлiны, беглi па дарозе да лесу...

Бурацiна кiнуўся да дзвярэй, але гаспадар стаў на парозе, прыжмурыўся, упёр рукi ў бокi:

- А за вячэру хто будзе плацiць?

- Ой, - пiскнуў Бурацiна, - колькi?

- Роўна адзiн залаты...

Бурацiна адразу ж хацеў прашмыгнуць мiма яго ног, але гаспадар схапiў ражон, - шчацiнiстыя вусы, нават валасы над вушамi ў яго сталi дыбам.

- Плацi, нягоднiк, а не - дык праткну цябе, як жука!

Давялося заплацiць адзiн залаты з пяцi. Пашмыгваючы ад такой крыўды, Бурацiна пакiнуў праклятую харчэўню.

Ноч была цёмная, - гэтага мала - чорная, як сажа. Усё навокал спала. Толькi над галавой Бурацiна нячутна лятала начная птушка Сплюшка.

Закранаючы мяккiм крылом яго нос, Сплюшка паўтарала:

- Не вер, не вер, не вер!

Ён са злосцю спынiўся:

- Чаго табе?

- Не вер кату i лiсiцы...

- Ды ну цябе!..

Ён пабег далей i чуў, як Сплюшка стракатала наўздагон:

- Бойся разбойнiкаў на гэтай дарозе...

На Бурацiна нападаюць разбойнiкi

На ўскрайку неба з'явiлася зеленаватае святло, - узыходзiў месяц.

Наперадзе паказаўся чорны лес.

Бурацiна пайшоў хутчэй. Хтосьцi ззаду за iм таксама пайшоў хутчэй.

Ён кiнуўся бегчы. Хтосьцi бег за iм следам бясшумнымi скачкамi.

Ён азiрнуўся.