Было гэта ноччу. Жонка, захутаўшы яго ў пасцелi, прывяла дворнiчыху, а сама пабегла па доктара. Абышла пяцярых, а ледзь знайшла аднаго, i то выпадкова, на вулiцы.

Доктар, зiрнуўшы на жанчыну пры мiгатлiвым святле лiхтара, палiчыў патрэбным перш за ўсё супакоiць яе. А таму, што яна пахiствалася, вiдаць, ад стомы, а рамiзнiка на вулiцы не было, ён узяў яе пад руку i, на хаду, растлумачваў, што кровацёк яшчэ анiякi не доказ.

- Кровацёк можа быць гарлавы, страўнiкавы, насавы, рэдка калi з лёгкiх. Зрэшты, калi чалавек заўсёды быў здаровы, нiколi не кашляў...

- О, толькi сяды-тады! - шапнула яна, спынiўшыся, каб перадыхнуць.

- Сяды-тады? Ну, гэта нiчога. У яго, магчыма, лёгкi бранхiт.

- Ага... Гэта бранхiт! - паўтарыла яна, ужо ўголас.

- Запалення лёгкiх нiколi не было?

- Было, - адказала яна, зноў спынiўшыся.

Ногi яе крыху хiсталiся.

- Але ж, вiдаць, ужо даўно? - падхапiў доктар.

- О, вельмi... вельмi даўно! - пацвердзiла яна паспешлiва. - Яшчэ ў тую зiму.

- Паўтара года таму назад.

- Не... Але яшчэ перад Новым годам... О, ужо даўно!

- Ага!.. Якая цёмная тут вулiца, а неба да таго ж захмарана... - гаварыў доктар.

Яны ўвайшлi ў наш двор. Суседка з трывогай спыталася ў дворнiка, што чуваць, i даведалася, што нiчога. У кватэры дворнiчыха таксама сказала ёй, што нiчога не чуваць, а хворы драмаў.

Доктар асцярожна разбудзiў яго, агледзеў i таксама сказаў, што нiчога.

- Я ж адразу сказаў, што нiчога, - азваўся хворы.

- О, нiчога! - паўтарыла яна, сцiскаючы яго спацелыя далонi. - Я ж ведаю, што кровацёк можа быць страўнiкавы або насавы. У цябе, вiдаць, насавы... Ты такi мажны, трэба больш рухацца, а ты ўсё сядзiш... Праўда, пан доктар, што трэба рухацца?..

- Праўда, праўда!.. Рух наогул патрэбны, але муж панi павiнен некалькi дзён паляжаць. Цi нельга выехаць у вёску?